Walking In Rome...

Το να περπατάς στη Ρώμη είναι πραγματικά υπέροχο.
Όπου και να γυρίσεις υπάρχει μια γωνιά που θα 'θελες να φωτογραφίσεις,να ζωγραφίσεις,να θαυμάσεις,να κρατήσεις για πάντα στο μυαλό σου...
Μακάρι σκέφτομαι μερικές φορές να υπήρχαν μηχανές που να μπορούν να κρατήσουν στη μνήμη τους όλα τα συναισθήματα,όλες τις εκφράσεις των ανθρώπων γύρω μου,όλα τους τα γέλια,όλες τους τις φωνές...
Και ύστερα όποιος έχει αυτή τη μηχανή να μπορεί να δει ξανά και να νιώσει όσα ένιωσε να δει όσα δεν πρόλαβε να δει,να θαυμάσει όσα δεν πρόλαβε να δει...
Ίσως ήδη να υπάρχει η ''μηχανή'' που λέγεται μυαλό αλλά θα ήθελα να υπήρχε μια ξεχωριστή μηχανή....Πώς υπάρχει ιστορικό στις αναζητήσεις στον υπολογιστή?Έτσι να υπήρχε και μια μηχανή ιστορικού συναισθημάτων,εικόνων,ήχων,γεύσεων...Αλλά κυρίως συναισθημάτων γιατί για τα υπόλοιπα έχουν ήδη καταγραφεί από άλλες μηχανές...Αλλά ίσως ποτέ να μην μπορεί κανείς να θυμηθεί ακριβώς πώς ήταν όταν πάτησε πρώτη φορά το πόδι του στη Ρώμη ή όταν έφαγε το πρώτο του παγωτό στη Ρώμη...Μερικές φορές δε σκέφτεστε:<<Είναι υπερβολικά ωραίο για να είναι αληθινό?>>Έτσι ακριβώς γίνεται και με αυτή την υπέροχη πόλη που ονομάζεται Ρώμη.
Είναι υπερβολικά υπέροχη για να είναι αληθινή.

Στη Ρώμη έφαγα το πιο ωραίο παγωτό σοκολάτα,στη Ρώμη ένιωσα πραγματικά ευγνώμων που μπόρεσα και έκανα αυτό το ταξίδι,στη Ρώμη περπάτησα σε κάποια πιστεύω από τα πιο ωραία μέρη που έχω περπατήσει μέχρι τώρα...Στη Ρώμη πρέπει να είσαι συνεχώς ανοιχτός. Ανοιχτός σε συναισθήματα,σε εικόνες,σε ήχους,σε γεύσεις....Φυσικά όπου και να βρίσκεσαι πρέπει να είσαι δεκτικός και ανοιχτός σε ο,τι σου προσφέρεται εκείνη τη στιγμή από το μέρος,τους ανθρώπους,τη φύση αλλά ειδικά με τη Ρώμη δεν προλαβαίνεις να τα απορροφήσεις όλα όσα σου προσφέρουν....!Και πρέπει να ξαναπάς να ξαναπάς και να ξαναπάς!
Εδώ θα ήταν χρήσιμη αυτή η μηχανή...!

Όταν περπατάς στη Ρώμη δεν καταλαβαίνεις πώς περνάει η ώρα...!Περπατάς,περπατάς,περπατάς και δεν έχεις ανάγκη να μάθεις τι ώρα είναι...
Κάθισε σε ένα καφέ στη Ρώμη,παρατήρησε τους ανθρώπους γύρω σου και θα νιώσεις ευτυχισμένος...Ή καλύτερα κάτσε σε κανένα εστιατόριο και παρήγγειλε και pizza και spaghetti κλασσικά αν είσαι κλασσικός ειδάλλως ψάξε και για άλλα φαγητά σπεσιαλιτέ τοπικές κλπ...

Στη Ρώμη είσαι με μια φωτογραφική μηχανή ανα χείρας και προσπαθείς να βγάλεις όσες περισσότερες φωτογραφίες μπορείς μήπως μπορέσεις να κρατήσεις όσες πιο πολλές εικόνες,τρως τόσο όσο δεν έχεις ξαναφάει και συνεχίζεις με κέφι τη βόλτα σου...Σπάνια πόλη,σπάνια συναισθήματα,σπάνιες εικόνες...Για να προλάβεις να δεις τα κυρίως αξιοθέατα θέλεις τουλάχιστον ένα μήνα και για να φας όλο το φαγητό παραπάνω...

We need that special machine people!

Postcards from Italy

Καλησπέρα από την Οδό Παραδείσου!

Για εισαγωγή λοιπόν στα post που θα ακολουθήσουν επέλεξα το παρακάτω τραγούδι το οποίο μου αρέσει πάρα πολύ-και το video αλλά και το τραγούδι αυτό καθ'αυτό δηλαδή.

Μου θυμίζει κάτι από παιδική ηλικία,λίγη νοσταλγία,λίγη παγωμένη πορτοκαλάδα,παιχνίδια με μπάλες και μανταλάκια,όνειρα πάνω στο γρασίδι,σύννεφα σε σχήματα καρδιάς,αέρα στα μαλλιά,φιλιά στα μάγουλα,ελπίδα και έντονα χρώματα.

Εnjoy & see you around!

Look through the eyes of your soul

Καλησπέρα και πάλι από την Οδό Παραδείσου!

Πέρασε πολύς καιρός από τότε που έγραψα τελευταία φορά και το ομολογώ ότι είμαι απαράδεκτη...Η αλήθεια είναι ότι δεν το ξέχασα,ίσα-ίσα...Απλά αναρωτιόμουν αν θα έπρεπε να κάνω κάποιου είδους εισαγωγή για τη Λαμπρή που μας πέρασε...Χρόνια πολλά παρεπιπτόντως!

Έχω πολλές ιδέες και θέλω να τις υλοποιήσω σιγά σιγά...Πέρασα πολύ όμορφα φέτος τη Λαμπρή!Έκανα ένα υπέροχο ταξίδι στην Ιταλία...Η οποία είναι φανταστική,υπέροχη,απερίγραπτη...Τι να λέμε τώρα...Λοιπόν σίγουρα με τον καιρό θα κάνω ένα post γι' αυτό το ταξίδι, το οποίο σκέφτομαι να το χωρίσω και σε ενότητες ώστε να είναι πιο ενδιαφέρον και πιο εύκολο να διαβαστεί...Κάποια στιγμή λοιπόν θα το δείτε και αυτό...Κάποια στιγμή..Για παράδειγμα μόλις τελειώσουν αυτά τα τεστ...Ακόμα δεν αρχίσαμε,τεστ...Τέλος πάντων.

Για να μπω στο θέμα λοιπόν,χθες μου συνέβη κάτι παράξενο. Κάτι που είχε καιρό να μου συμβεί,τουλάχιστον δεν το είχα επιδιώξει τον τελευταίο καιρό.
Και το έπαθα το πρωί πηγαίνοντας στο σχολείο με το σχολικό.
Ήμουν μόνη μου. Τελείως.
Δεν εννοώ πραγματικά αλλά οι άνθρωποι γύρω μου είχαν χτίσει ένα τοίχο ανάμεσά μας.
Η κοπέλα που καθόταν δίπλα μου ούτε ένα γεια δε μου είπε, ούτε ένα καλημέρα που λέει ο λόγος βρε παιδί μου. Το μόνο που με ρώτησε νομίζω ήταν σε ποια συχνότητα παίζει ένας σταθμός.
Κανένας δε μου μίλησε σε όλη τη διαδρομή.
Η αλήθεια είναι ότι μερικές φορές επιδιώκω να μείνω μόνη μου ανάμεσα σε κόσμο για να παρατηρώ τι γίνεται γύρω μου. Δεν ξέρω πώς δεν με έχουν καταλάβει ακόμα μιας και το κάνω πολύ συχνά.
Α ναι σωστά είναι συγκεντρωμένοι στις δουλειές τους,στις συζητήσεις τους,στις σκέψεις τους που ξεχνάνε να κοιτάξουν λίγο γύρω τους. Η άνοιξη έχει φτάσει εδώ και καιρό και δεν κοιτάνε καθόλου έξω από το παράθυρο.

Οι αμυγδαλιές έχουν ανθίσει...Άσπρα ανθάκια στα κλαδάκια τους ή ροζ μερικές φορές. Το έχει παρατηρήσει κανένας?Έχει παρατηρήσει κανένας ένα δέντρο που είναι στην πίσω την αυλή..-Για τα μικρά..-που γεμίζει με πουλάκια κάθε λογής?
Κοίτα εκεί, μια παράξενη κοπέλα σε παρατηρεί...

Νομίζω μια φορά με έχουν πιάσει να παρατηρώ τον κόσμο. Ναι τον θυμάμαι. Ήταν ένας τύπος σε ένα εμπορικό. Μεγάλος αρκετά, φοιτητής πρέπει να ήταν. Εγώ μικρή...Γι' αυτόν τουλάχιστον...Α' γυμνασίου τότε. Μου μίλησε. Πρώτα με τα μάτια και μετά κανονικά. Δεν ήταν κανένας κούκλος ή κάτι τέτοιο,ούτε καν κρατήσαμε επαφή...Αλλά δεν μπορώ να εξηγήσω πώς θυμάμαι τόσο καθαρά εκείνο το περιστατικό.

Άσχετα πράγματα λέγαμε,όχι τίποτα σημαντικό αλλά το θυμάμαι πολύ καθαρά. Και το έγραψα στο ημερολόγιο μου το οποίο έτυχε να ξεφυλλίσω πρόσφατα...
Και κάτι πρέπει να ήταν πολύ σημαντικό για να το γράψω στο ημερολόγιό μου...
Αυτό που θέλω να πω,είναι: κοίταξε γύρω σου...
Ένα κορίτσι ή ένα αγόρι ή ένα οτιδήποτε μπορεί να σε παρατηρεί και να μην το ξέρεις.
Κοίταξε....

Με τα μάτια της ψυχής σου...

The Butterfly dance!

Αγαπημένο τραγούδι το clair de lune,το έχω και σε μουσικό κουτάκι...:)





Greetings!
Fotonio...=D

Flying

Wendy: But, Peter, how do we get to Never Land?
Peter Pan: Fly, of course.
Wendy: Fly?
Peter Pan: It's easy! All you have to do is to... is to... is to... Ha! That's funny.
Wendy: What's the matter? Don't you know?
Peter Pan: Oh, sure. It's... It's just that I never thought about it before. Say, that's it! You think of a wonderful thought.

---

Wendy: He can fly!
John: He can fly!
Michael: He flew!
Peter Pan: Now you try.
Wendy: I'll think of a mermaid lagoon, underneath a magic moon.
John: I'll think I'm in a pirate's cave.
Michael: I think I'll be an Indian brave.
Peter Pan: Now everybody try.
Wendy, John, Michael, Peter Pan: One, two, three!
Wendy, John, Michael: We can fly! We can fly! We can fly!
[the children all fall to the ground]
Peter Pan: This won't do. What's the matter with you? All it takes is faith and trust. Oh! And something I forgot.
[grabs Tinkerbell]
Peter Pan: Dust!
Wendy, John: Dust?
Michael: Dust?
Peter Pan: Yep, just a little bit of pixie dust.
[taps Tinkerbell a bit with his hand to make golden dust come off and rain down on the kids]
Peter Pan: Now, think of the happiest things. It's the same as having wings.

Απ'τις αγαπημένες μου στιγμές της ταινίας.Όχι λάθος.Εκεί που πετάνε.Όχι.Τότε με τα χαμένα αγόρια.Όχι.Τότε που ρίχνει τον Κάπτεν Χουκ στον κροκόδειλο.
Ειλικρινά δεν μπορώ να διαλέξω.
Από μικρή αγαπούσα αυτή την ταινία.
Και τις αριστόγατες.Και τη Μαίρη Πόππινς.Και τον Peter Rabbit.Και το Winnie το αρκουδάκι.Και το βιβλίο της ζούγκλας.Και η Λαίδη και ο Αλήτης.
Αλλά περισσότερο μου άρεσε αυτή.Ο παππούς μου έλεγε ότι όλα αυτά είναι βλακείες και ότι δεν μπορείς να πετάξεις.Ακόμα δεν τον πιστεύω.Και θα πιστεύω μέχρι να μεγαλώσω αρκετά για να μην πιστεύω.Γιατί όταν είσαι παιδί πιστεύεις στα πάντα.
Και ο Πήτερ Παν είναι το πιο τυχερό παιδί του κόσμου.Γιατί δε θα μεγαλώσει ποτέ.

Αισθήσεις.

Σήμερα:

Είδα:
Ένα αγοράκι να κοιτά έξω από το αυτοκίνητο των γονιών του με τα χεράκια κολλημένα στο παράθυρο στηριγμένο στα ποδαράκια του και με ένα χαρούμενο βλέμμα στα μάτια του και ταυτόχρονα περιέργεια γραμμμένη στο προσωπάκι του...

Ένα γεράκο που πήγε να ταϊσει τις κότες του που ήταν σε ένα κοτέτσι με συραματοσκοινο στη μέση του περιφερειακού δρομου όμως μου έδωσαν την εντύπωση ότι χάρηκαν μόλις είδαν τον γεράκο...

Ένα γεράκο να πηγαίνει τα πρόβατα του για βοσκή...

Άκουσα:
Άθλια μουσική από το ραδιόφωνο...
Όμορφη μουσική από ένα χαρούμενο σκοπό που δημιούργησα μέσα στη μέρα...
Ένα πουλάκι...

Γεύτηκα:
Ένα πεντανόστιμο κομμάτι χαλβά...
Μια κουταλιά από γύρη...

Άγγιξα:
Τα μαλακά μαλλιά του γάτου μου...
Καθαρά σεντόνια που μοσχοβολούσαν καθαριότητα...

Μύρισα:
Ό,τι έφαγα...
Τα λουλούδια στο σπίτι μου...

Αισθάνθηκα:
Χαρά,
Ανακούφιση,
Αηδία,
Άγχος,
Κρύο,
Ζέστη,
Πνευματική ανύψωση...

Ναφθαλίνη μαύρα και κραγιόνια.

Νομίζω ότι ακόμα και από τον τίτλο καταλαβαίνει κανείς ότι θα κάνω λόγο για ένα μεγάλο μέρος του ελληνικού πληθυσμού:τους ηλικιωμένους.

Οι ηλικιωμένες κυρίες την σήμερον ημέραν είναι αρκετά κακιασμένες θα μπορούσα να πω-φυσικά όχι όλες τους,μιλάω για αυτές που έχω συναντήσει στη ζωή μου και φυσικά την πλειοψηφία αυτών.Το καταλαβαίνεις από τον τρόπο που σε κοιτάζουν.Λες και μια λέξη έχουν γραμμένη στα πρόσωπά τους:ΚΑΚΙΑ.

Δεν ξέρω αν αυτό μου έχουν εμφυσήσει από μικρή αλλά οι ηλικιωμένες κυρίες-πες τες γριές μωρέ τι πειράζει?-είναι ύπουλες και συνήθως θέλουν το κακό σου.Πού στο καλό πήγανε όλες οι καλές γριούλες που διαβάζω στα παραμύθια?Πού είναι οι γριούλες που διαβάζουν παραμύθια για καληνύχτα στα εγγονάκια τους δίπλα στο τζάκι?Μα που ζεις?
ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΠΙΑ!Ή ίσως δεν υπήρξαν ποτέ και θέλησαν μέσα από τα παραμύθια να να μας δείξουν οι εναπομείνασες τότε γριούλες ότι υπήρξαν και αυτές?
Πού είναι η γιαγιούλα της Κοκκινοσκουφίτσας?Γιατί δεν μας δείχνει και μας πώς ήταν παλιά οι γιαγιούλες?

Παιδικά τραύματα

Όταν ήμουν μικρή πηγαίναμε στο σπίτι των παππούδων.Μια μονοκατοικία.Πηγαίναμε αρκετά συχνά τότε.Κάτω από το σπίτι των παππούδων μου ζούσε μια κυριούλα,κοντούλα και καμπούρα,κοκκαλιάρα και με ρόζους.Ο πατέρας μου είχε ένα σκύλο ο οποίος πέθανε πιθανότατα από τη φώλα-πώς στο καλό γράφεται αυτό?- που της έριξε αυτή η κυριούλα.
Ήμουν μικρή και έπαιζα στον κήπο.

-Πήγαινε να χαιρετήσεις την κα Μαρία-ή δεν θυμάμαι καν πώς τη λένε.
-Δε θέλωωωω και έκλαιγα.

Με κυνηγούσε και ήθελε να με φιλήσει(μπλιαξξξξξξξ).
Για αρκετό καιρό τη απέφευγα αλλά κάποια στιγμή πρέπει να πέτυχε το σκοπό της...

Πάλι μικρή έπαιζα με μια φίλη μου σκοινάκι.Περνούσε μια γριούλα λοιπόν και λέει στη φίλη μου:

-Εδώ που βρίσκεσαι εσύ βρισκόμουν κάποτε εγώ και εκεί που βρίσκομαι εγώ θα βρίσκεσαι κάποτε εσύ. Και κατευθυνόταν προς τα ΚΑΠΗ.

Η καημένη η φίλη μου συγκινήθηκε λέγοντας παράλληλα: τι καλή γριούλα!Αφού δεν ήταν!Καταλαβαίνετε τι μας είπε?Ότι κάποια μέρα θα 'μαστε στη θέση της και πιστέψτε με θα χαρεί πολύ τότε!Παναγιά και Χριστός να μας φυλάει από τις κακιασμένες γριές!
Τώρα που είπα Παναγιά και Χριστός θυμήθηκα τις γρές στην Εκκλησία το πρωί που έγιναν αφορμή να γράψω αυτό το άρθρο.Βαμμένα μαλλιά καστανά,ξανθά,κόκκινα ή μαύρα δεν έχει σημασία αυτές θέλουν να νιώθουν νέες.Γιατί τελικά αυτό ζηλεύουν σε μας.Τα νιάτα,τη φρεσκάδα και την ομορφιά που έχουμε και δεν έχουν...
Υπάρχουν φυσικά και οι καλές γριούλες οι οποίες είναι είδος προς εξαφάνιση,ζουν συνήθως σε χωριά ως αγρότισσες και μακριά από τις πόλεις διαβάζοντας παραμύθια στα εγγονάκια τους.Πολύ παράξενο φαινόμενο.

Yπάρχει και μια άλλη κατηγορία γριών που συναντάται κυρίως σε μεγάλες πόλεις και οι ίδιες διαθέτουν πολλά χρήματα ενώ μπορεί οι άντρες τους να έχουν πεθάνει-ή μήπως τους πέθαναν?-επιδίδονται σε απανωτές πλαστικές και μαθήματα σχετικά με ο,τι τους ενδιαφέρει.

Άλλη μια κατηγορία γριών είναι οι γριές μαγείρισσες.Όλη μέρα μαγειρεύουν,βλέπουν φανατικά εκπομπές μαγειρικής,έχουν όλα τα βιβλία της αγαπημένης τους Βέφας και δε σηκώνονται από την καρέκλα αν δεν τελειώσει η Λαμπίρη.Παρακολουθούν σχεδόν όλες αν όχι όλες τις καθημερινές σειρές που υπάρχουν και κοιμούνται όση ώρα τους μείνει.

Χαρτοπαίχτρες:Άλλη μια κατηγορία ηλικιωμένων κυρίων που ζουν παίζοντας χαρτιά.Για γερές τσέπες μόνο...

Η γριά με το τσεμπέρι:Συναντιέται συνήθως σε διαφημίσεις όπως αυτή της cosmote ή αυτή της hol:Ποιανού είσ'εσύ? κτλ...Υπάρχουν διάφορα παραδείγματα από διαφημίσεις που θα μπορούσα να απαρτίσω εδώ...Οι φύλακες των συνταγών και άλλες τέτοιες μπούρδες.

Η ήσυχη γριά που νοιάζεται για το παιδί της:Παίρνει συνεχώς τηλέφωνο για να μάθει τι κάνει ο γιόκας συνήθως και δεν ησυχάζει αν δεν βεβαιωθεί ότι όλα είναι καλά.

Κακή πεθερα:Όλες σχεδόν οι <<καλές γριούλες>>αποτελούν πεθερές που θέλουν το καλύτερο για το γίο τους-κόρη τους και θα κάνουν ό,τι περνάει απ'το χέρι τους για να πετύχουν το σκοπό τους.
Όλες σχεδόν οι γριούλες φοράνε μαύρα,φυλάνε τα ρούχα τους σε ναφθαλίνη-μα καλά επίτηδες το κάνουν?Μυρίζει αποκρουστικά...-και φοράνε κόκκινο συνήθως κραγιόν που για να βγεί από το δέρμα σου θα χρειαστεί γύρω στα 10 λεπτά συστηματικού πλυσίματος.

Γριές λαϊκή αγορά:Ψωνίζουν μόνο από λαϊκή αγορά και γνωρίζουν τα πάντα για τα τρόφιμα και το πόσο φρέσκα είναι.

Και τέλος,εκτός αν κάνει pop στο μυαλό μου κάποια άλλη ιδέα έχουν όλες τους παράπονα,μουρμουρίζουν και δεν είναι ευχαριστημένες με τίποτα!

Φταίει το κράτος?Δεν υπάρχει κράτος πρόνοιας?Τα 300 ευρώ τις στενοχωρούν??Αμα είναι μόνο αυτό πάει στο καλό...Τώρα που θα γίνουν περικοπές θα ησυχάσουν?Δεν το νομίζω.Μπορεί πάλι οι γυναίκες να είναι φτιαγμένες έτσι...-Όχι Παναγία μου μη με κάνεις σαν αυτές.Να ναι προγραμματισμένες όταν χάσουν την ομορφιά τους να ξυνίζουν...Σαν κάτι μάγισσες από τα παραμύθια της Disney...Άρα υπάρχουν παραμύθια που να δείχνουν πώς πραγματικά είναι οι γριές!Τι γράφω τόση ώρα?
Μόνο που είναι οι κακίες στα περισσότερα...

Σ.Σ: Πας καλά κοπελιά μου τι σου φταίξαμε εμείς οι δόλιες?Με μόλις 300 ευρώ προσπαθώ να τα βγάλω πέρα...Αλλά που να καταλάβετε εσείς οι νέοι που τα βρήκατε όλα έτοιμα...Να κοίτα τι σου φτιαξα:γιουβαρελάκια...Από τη Βέφα την Αλεξιάδου....Πού πας? σε λίγο θα 'ρθει η Μαρίκα για καφέ capuccino πρέπει να τη γνωρίσεις πολύ καλή κυρία και ο εγγονός της θαύμα θα τον φέρει να τον γνωρίσεις!Πολλά λεφτά αλλά η καημένη η Μαρίκα δεν ξέρει να τα διαχειρίζεται...Πέθανε και ο άνδρας της...Αυτή έχει εμένα και γω έχω αυτή μόνο σ'αυτό τον κόσμο...
Και καταλήγεις να μιλάς με το κακομαθημένο εγγονάκι της Μαρίκας-Σούλας ή όπως αλλιώς τη λένε για χαζά θέματα με ένα κοκκινάδι στο μάγουλο σου...