Η Χώρα του ονείρου.

Αγαπημένη vipera η χώρα του ονείρου ήταν το ποιήμα που αρχικά είχα στο μυαλό μου, ίσως όμως λόγω ψυχολογίας να δημοσίευσα το άκρως συγκινητικό και ρομαντικό ποιήμα της Άνναμπελ Λη...Ανθή ναι νομίζω ότι θα σου αρέσει πολύ ο Πόε!!

Ιδού λοιπόν και η χώρα του ονείρου:

Η χώρα του ονείρου
Από δρόμο έρημο και σκοτεινό,
Στοιχειωμένο μοναχά από μοχθηρούς αγγέλους,
Που,με τ'όνομα ΝΥΧΤΑ,Φάντασμα
Ευθυτενές,σε μαύρο θρόνο βασιλεύει,
Ξανάρθα σε τούτη τη στεριά
Από μια ύστατη κάταχνη Θούλη-
Από άγριο αλλόκοσμο τόπο,μεγαλειώδη,
Έξω απ'το ΧΩΡΟ-έξω απ'το ΧΡΟΝΟ.

Απύθμενες κοιλάδες και απέραντοι χείμαρροι,
Και βάραθρα,και σπήλαια,και τιτάνια δάση,
Με μορφές που άνθρωπος κανείς δεν θα ανακαλύψει
Απ'τις δροσοσταλίδες που ολόγυρα σκορπούν
Aτέρμονα βουνά γκρεμίζονται
Σε θάλασσες χωρίς ακτή
Θάλασσες αδιάκοπα ορθώνονται,
Εφορμούν,σε πύρινους ουρανούς
Λίμνες αέναα απλώνουν
Τα μοναχικά νερά τους-μοναχικά και νεκρά,-
Τα ακίνητα νερά τους-ακίνητα και ψυχρά
Απ'τις χιονονιφάδες του λυγισμένου κρίνου.

Πλάι στις λίμνες που έτσι απλώνουν
Τα μοναχικά νερά τους,μοναχικά και νεκρά,-
Τα λυπημένα νερά τους,λυπημένα και ψυχρά
Απ'τις χιονονιφάδες του λυγισμένου κρίνου,-
Πλάι στα βουνά-πλάι στο ποτάμι
Που κελαρύζει ήρεμα,που κελαρύζει διαρκώς,-
Πλάι στα ζοφερά δάση,-πλάι στο βάλτο
Που κρύβονται ο φρύνος και ο τρίτωνας,-
Πλάι στις θλιβερές λιμνούλες και τους λάκκους
Που ζουν οι νεκροφάγοι δαίμονες,-
Πλάι σε κάθε πιο ανόσιο μέρος-
Σε κάθε πιο μελαγχολική γωνιά,-
Εκεί ο ταξιδιώτης συναντά κατάπληκτος
Τυλιγμένες Θύμησες από το Παρελθόν-
Σαβανωμένες μορφές που ξεπηδούν και κλαίνε
Καθώς τον διαβάτη προσπερνούν-
Λευκοντυμένες μορφές φίλων,παραδομένες καιρό
Σε οδύνη,στη Γη-και στα Ουράνια.

Για την καρδιά που οι δυστυχίες είναι σωρός
Είναι μια ήρεμη,γαλήνια χώρα-
Για το πνεύμα που βαδίζει μέσα στη σκιά
Είναι-ω!Είναι ένα Ελδοράδο!
Μα ο ταξιδιώτης,που προχωρά,ελεύθερα
Δεν μπορεί-δεν τολμά να την κοιτάξει
Ποτέ τα μυστήρια δεν αποκαλύπτονται

Σε ανθρώπου μάτι αδύναμο ανοιχτό
Αυτή είναι η βούληση του βασιλιά που απαγόρευσε
Το σήκωμα του κροσσωτού βλεφάρου
Έτσι η θλιμμένη Ψυχή που εδώ περνά
Με δίοπτρα μαυρισμένα την κοιτά.

Από δρόμο έρημο και σκοτεινό,
Στοιχειωμένο μοναχά από μοχθηρούς αγγέλους,
Που,με τ'όνομα ΝΥΧΤΑ,Φάντασμα
Ευθυτενές,σε μαύρο θρόνο βασιλεύει,
Στο σπίτι μου γύρισα ξανά
Από τούτη την ύστατη Θούλη.

Άνναμπελ Λη.

Άνναμπελ Λη.

Πολλά-πολλά χρόνια πριν,
Σε ένα βασίλειο πλάι στη θάλασα,
Ένα κορίτσι ζούσε που ίσως ξέρετε
Με το όνομα Άνναμπελ Λη
Και το κορίτσι αυτό ζούσε με μόνη σκέψη
Να με αγαπά και να την αγαπώ.

Ήμουν παιδί και ήταν παιδί,
Σε τούτο το βασίλειο πλάι στη θάλασσα:
Αγαπιόμασταν όμως με αγάπη πέραν της αγάπης-
Εγώ και η Άνναμπελ Λη μου
Με μια αγάπη που τα γοργόφτερα σεραφείμ του ουρανού
Ζήλευαν,εκείνη και εμένα.

Και αυτός είναι ο λόγος που,καιρό πριν,
Σε τούτο το βασίλειο πλάι στη θάλασσα,
Φύσηξε αγέρι μέσα από σύννεφο,παγώνοντας
Την όμορφή μου Άνναμπελ Λη
Και έτσι ήρθαν οι συγγενείς της οι ευγενείς
Και μακριά την πήραν από μένα,
Να την σφαλίσουν μέσα σ'ένα τάφο
Σε τούτο το βασίλειο πλάι στη θάλασσα.

Οι άγγελοι,στον ουρανό δεν είχαν τη μισή μας ευτυχία,
Φθονούσανε εκείνη και εμένα-
Ναι!-αυτός ήταν ο λόγος (όπως όλοι το ξέρουν,
Σε τούτο το βασίλειο πλάι στη θάλασσα)
Που το αγέρι ξεχύθηκε απ'το σύννεφο τη νύχτα,
Πάγωσε και σκότωσε την Άνναμπελ Λη μου.

Όμως η αγάπη μας ήταν πολύ πιο δυνατή απ'την αγάπη
Εκείνων που ήταν πιο μεγάλοι από μας-
Εκείνων που ήταν πιο σοφοί από μας-
Και ούτε στον ουρανό ψηλά οι άγγελοι,
Ούτε κάτω απ'τη θάλασσα οι δαίμονες,
Θα μπορέσουν ποτέ να χωρίσουν την ψυχή μου απ'την ψυχή
Της όμορφης Άνναμπελ Λη,

Γιατί ποτέ δεν λάμπει το φεγγάρι,χωρίς να μου φέρει όνειρα
Με την όμορφη Άνναμπελ Λη
Και τα αστέρια ποτέ δεν ξεπροβάλλουν,χωρίς να νιώθω τα λαμπερά
Μάτια της όμορφης Άνναμπελ Λη
Και έτσι,κάθε νύχτα,ξαπλώνω στο πλευρό
Της λατρευτής μου-λατρευτή μου-της ζωής μου και γυναίκας μου,
Στον τάφο εκεί πλάι στη θάλασσα,
Στο μνήμα της πλάι στη θορυβώδη θάλασσα.

Έντγκαρ Άλλαν Πόε,ποιήματα,εκδόσεις Ηριδανός.

Σώστε με.

Σώστε με
Σώστε με,είναι θαυμαστή αναγκαιότητα.
Σώστε με από τους αγύρτες και τους πομπώδεις τελάληδες.
Σώστε με από τις φατριές των υποκριτών.
Σώστε με από τις ανθρώπινες τρέλες που αυξάνονται.
Σώστε με από την οργή του λυσσασμένου σκύλου.
Σώστε με από τις διχαλωτές γλώσσες του φθόνου και των κατεντρεχών.
Σώστε με από την πολιορκία της συκοφαντίας και της αγνωμοσύνης.
Σώστε με από τη βαριά δημόσια ατιμία.
Σώστε με από τη βρώμικη φήμη.
Σώστε με από τους κουτσομπόληδες.
Σώστε με από τα ψευτικά επιχειρήματα.
Σώστε με από τους γλοιώδεις.
Σώστε με από τους παράφρονες και τους απατεώνες.
Σώστε με από τη σκουριά της άγνοιας και από τις ματαιόδοξες και ανόητες επιθυμίες.
Σώστε με από την αχαλίνωτη υπεροψία των αλαζόνων.
Σώστε με από τους φιλόδοξους τυρράνους.
Σώστε με από τους φιλόδοξους που δεν αντιλαμβάνονται την ομορφιά του κόσμου.
Σώστε με από αυτούς που δεν υπερασπίζονται την ελευθερία,το σημαντικότερο δώρο της φύσης.
Σώστε με από αυτούς που αρνούνται τη λογική των πραγμάτων.
Σώστε με από αυτούς που πουλάνε τον Παράδεισο.
Σώστε με από αυτούς που γέννησαν χωρίς αγάπη.
Σώστε με από τους φιλάργυρους μοναχούς.
Σώστε με από τους εχθρικούς γιούς.
Σώστε με από τους αναξιόπιστους μαθητές.
Σώστε με από τους άξεστους και τους χοντροκομμένους.
Σώστε με από τα καπρίτσια της μόδας.
Σώστε με από την παρακμή της τέχνης που γίνεται απομίμηση.
Σώστε με από τους ζωγράφους που δεν είναι οικουμενικοί.
Σώστε με από τη ζωγραφική που προκαλεί χασμουρητά.
Σώστε με από τους ψεύτικους ερμηνευτές της φύσης.
Σώστε με από τις χαρτορίχτες και τους χρυσοθήρες.
Σώστε με από την ανυπομονησία,μητέρα της βλακείας.
Σώστε με από τον κίνδυνο του αφανισμού.
Σώστε με από τη δυσαρμονία των στοιχείων που διαλύει και καταστρέφει.
Σώστε με από τα δόλια όπλα των προδοτών και των δολοφόνων.
Σώστε με από τη διχόνοια και τις διαμάχες,την πιο κτηνώδη τρέλα.
Σώστε με μέ επίμονη αυστηρότητα.
Σώστε με με προκαθορισμένη αυστηρότητα.
Σώστε με μέ την υπεροχή της αλήθειας.
Σώστε με μέ τη δικαιοσύνη που απαιτεί νοημοσύνη και βούληση.
Σώστε με μέ την εμπειρία και τη λογική.
Σώστε με μέ τις άπειρες εξηγήσεις της φύσης που δεν υπήρξαν ποτέ εμπειρία.
Σώστε με μέ τη γνώση,κόρη της εμπειρίας.
Σώστε με μέ το μάτι των ονείρων.
Σώστε με μέ τους γρίφους της ευτυχίας.
Σώστε με μέ τους απλούς ανθρώπους.
Σώστε με μέ τις αρμονιες των αριθμών,των αναλογιών,των ήχων,των χρόνων,των τόπων.
Σώστε με μέ τη ζωγραφική που είναι επινόηση,επιστήμη και φιλοσοφία.
Σώστε με μ'εκείνη την τέχνη που προωθεί όλα τα ανθρώπινα έργα.
Σώστε με μέ τη ζωγραφική που ανάβει την αγάπη.
Σώστε με μέ την πόλη που γίνεται ομορφιά.
Σώστε με μέ τις γέφυρες σωτηρίας.
Σώστε με μέ τις γέφυρες στην καρδιά.
Σώστε με μέ την αρμονία.
Σώστε με μέ την ισχύ,αρετή πνευματική,δύναμη αόρατη.
Σώστε με μέ τη δύναμη της φαντασίας.
Σώστε με μέ την απεικόνιση πέρα από το ορατό.
Σώστε με μέ τις σκέψεις που στρέφονται στην ελπίδα.

Σώστε με για να συνεννοηθούν και ν'αγκαλιαστούν μεταξύ τους οι άνθρωποι των πιο μακρινών χωρών.

Ήθελα από καιρό να το γράψω.Δεν μπορούσα λόγω <<φόρτου εργασίας>>. Του αγαπητού Λεονάρντο.Ντα βίντσι φυσικά...

Γαμώ τα usb!

Είμαι πάρα πολύ εκνευρισμένη αυτή τη στιγμή.
Ναι και θέλω να πρήξω εσένα απλέ αναγνώστη του ιστολογίου.
Δεν κατάλαβα δηλαδή όπως ανέχεσαι να σ'εκνευρίζουν όλα τα πρόσωπα στην τηλεόραση ίσως και στη ζωή σου...
(Εχμ απαγορεύονται οι emo σε αυτό το blog έτσι πληροφοριακά άλλαξε δρόμο,καρτέλα,blog,παράθυρο,υπολογιστή οτιδήποτε χωρίς πλάκα τώρα μη στείλω ιό και σου διαγράψω όλες τις φωτογραφίες που σκοπεύεις να ανεβάσεις στο facebook).

Όσο λοιπόν εγώ γράφω αυτό το άρθρο προσπαθώ να περάσω τις φωτογραφίες απ'το Πήλιο κάτι που δε θέλει με τίποτα το usb και ο υπολογιστής. Και τα δυο δεν αποκρίνονται.
Ποιός μαλάκας έφτιαξε τα λογισμικά να λένε δεν αποκρίνεται γαμώτο? Με εκνευρίζει φοβερά. Ακόμα το πιστεύετε? Ακόμα να <<αποκριθεί>>. Ε αϊ στο διάολο λοιπόν κωλο-usb! FUCK!!!

Full memory stick.

Μετά λοιπόν από τόοοση ώρα <<αποκρίθηκε>>, τακτοποίησα όσο γινόταν τις φωτογραφίες και χάζεψα λιγάκι και στο internet αλλά τα κατάφερα!!
Αφού δεν κατέληξε λοιπόν η προσπάθειά μου σε φούσκα...


Ας ανέβουμε πάνω σε μια σβούρα...
Ή ίσως σε ένα carussel...


ή σε ένα φορτηγάκι...

Κι ας αρχίσουμε το ταξίδι μας...
Γύρω μας, πετάνε πολύχρωμα πουλιά...

Πολύχρωμα δέντρα μας κοιτούν...

κοιτάμε γεμίζοντας τα πνευμόνια μας με καθαρό αέρα τα πανέμορφα τοπία...


Kαι μαγικά πλάσματα μας ακολουθούν...
νεράιδες...


και οι αοιδοί τραγουδάνε θεϊκα τραγούδια...


ανάβουμε ένα κεράκι...
και συνεχίζουμε...γύρω μας μικρά,παλιά καφενέ...

στα περβάζια των σπιτιών είναι γλάστρες με λουλούδια...



εικονογραφίες....







ζωγραφιές του Θεόφιλου...

Aυτό είναι το Πήλιο μέσα απ'τα μάτια μου.
Τι περιμένατε δηλαδή?Ξερές φωτογραφίες?Μα βρίσκεστε στην Οδό Παραδείσου!

Φρέσκια φρέσκια...

Αχ πέρασε τόσος πολύς καιρός από τότε που έγραψα τελευταία φορά και μου έλειψε πολύ το blog μου...

Σας καλησπερίζω και πάλι λοιπόν από την Οδό Παραδείσου.

Ήταν μια πολύ γεμάτη εβδομάδα αυτή αλλά και η προηγούμενη. Απόκριες,συναυλίες,ταξίδια...
Απ'όλα λοιπόν. Σίγουρα θα ανεβάσω διάφορες εικόνες πολύ σύντομα από Πήλιο μεριά αφού πέρασα πολύ πολύ ωραία από το Σάββατο μέχρι και την Τρίτη...

Ανανεώθηκα καθώς άρχισα και ένα μουσικό όργανο.Από τότε που ήμουν μικρή ήθελα να μάθω να παίζω βιολί...Επιτέλους λοιπόν άρχισα μαθήματα!!

Πήγα σε μια υπέροχη συναυλία ενός πολύ καλού μου φίλου και έκανα νέες γνωριμίες,βγήκα λίγο από τη γήινη σφαίρα και ξαναεπισκέφτηκα και την Όδό Παραδείσου μου πάλι που είχα καιρό να επισκεφτώ...

Ντύθηκα super fotonio και χόρεψα αρκετά για τα δικά μου δεδομένα,έπαιξα μαξιλαροπόλεμο μέχρι τις πρωινές ώρες και γέμισα εικόνες...Μουσείο Θεόφιλου,οικισμός Δημινίου, βουνά και όμορφα κοσμήματα να περιμένετε την επόμενη φορά λοιπόν.

Je vous embrasse fort.

Λιακάδα

Οι πρώτες ακτίνες της μέρας άγγιξαν το πρόσωπο της. Πρόσωπο κουρασμένο αν και νεαρό. Τα κοκτεϊλ δεν της έκαναν καλό...

Πέταξε κάτω το πάπλωμα και μουρμούρισε μερικές βρισιές.
Πήγε προς το μπάνιο. Σιωπηλά και συστηματικά έπλυνε τα δόντια της. Γύρισε στο γκρίζο δωμάτιό της. Μισούσε το δωμάτιό της, μισούσε να ζει μισούσε να σκέφτεται και να υπάρχει.Μισούσε τη σκέψη ότι άνηκε στον εαυτό της και μόνο. Η Βάλερι δεν ανήκε πουθενά και ταυτόχρονα ανήκε σε όλους. Πήγαινε σε όλα τα πάρτυ, σε όλες τις εκδηλώσεις. Βρισκόταν παντού και πάντα ήταν με όλους και με τα πάντα.

Ήταν μόνη. Μόνη σε ένα ολόκληρο Σύμπαν που την προσκαλούσε να κινηθεί μαζί του. Εκείνη έστεκε ακίνητη.

Ανήκε σε όλους, δεν ανήκε πουθενά. Βάφτηκε προσεχτικά μπροστά από τον ολόσωμο καθρέφτη χωρίς να δώσει και πολύ έμφαση στα ρούχα. Άλλωστε πως θα μπορούσε να ντυθεί χάλια? Το άνετο είναι cool. Προσελκύει. Δεν είχε περάσει απ'το μυαλό κανενός ότι περνούσε μια ώρα για να διαλέξει τα ρούχα της από το βράδυ...
ΔΥΣΤΥΧΙΣΜΕΝΗ αυτή είναι η λέξη που θα την περιέγραφε ακριβώς. Έριξε τα βιβλία στην τσάντα και πήρε το δρόμο για το σχολείο.


------------------------------------------

Στην Οδό Παραδείσου ο ήλιος είχε ήδη ξεπροβάλλει. Το καλύτερο σπίτι βρίσκεται στον ουρανό. Τα σύννεφα ήταν ήσυχα...

Η Λέτι σηκώθηκε από το κρεβάτι της ή αλλιώς τον πουπουλένιο πύργο της όπως προτιμούσε να το λέει. Καλημέρισε τους πάντες με το καλύτερο χαμόγελο που είχε. Πάντα είναι φρέσκια το πρωί σκέφτηκαν οι γονείς της. Μάλλον όλη την μέρα ήταν... Η Λέτι είχε ένα από τα πιο φρέσκα και όμορφα πρόσωπα στην Οδό Παραδείσου. Όλοι το λέγανε. βούρτσισε τα δόντια της και ντύθηκε γρήγορα με ο,τι της έκανε κέφι. Όχι μαύρο. Το μαύρο απαγορεύεται αυστηρά στην Οδό Παραδείσου.

Έβαλε την τσάντα της στον ώμο και ξεκίνησε. Τα σγουρά μαλλιά της ανέμιζαν όσο περπατούσε. Τα σγουρά μαλλιά ήταν κάτι που συμβόλιζε ανεμελιά. Παιδικότητα και ξενοιασιά. Της άρεσαν τα μαλλιά της. Λάτρευε να μυρίζει τον αέρα που περνούσε ανάμεσα τους ειδικά όταν ήταν φρεσκολουσμένα.

Χαιρέτησε τον ήλιο με μια βαθιά υπόκλιση και αυτός της ανταπόδωσε τον χαιρετισμό με ένα εγκάρδιο χαμόγελο. Είχε πολλή δουλειά. Κάθε μέρα σχεδόν είχε πολλή δουλειά. Η Οδός Παραδείσου δεν είχε σχεδόν ποτέ συννεφιά. Η άμαξα του ήλιου με τα χρυσά γκέμια πέρασε δίπλα από ένα ανέμελο σύννεφο. Η μέρα της είχε μόλις αρχίσει...