Γαμώ τα usb!

Είμαι πάρα πολύ εκνευρισμένη αυτή τη στιγμή.
Ναι και θέλω να πρήξω εσένα απλέ αναγνώστη του ιστολογίου.
Δεν κατάλαβα δηλαδή όπως ανέχεσαι να σ'εκνευρίζουν όλα τα πρόσωπα στην τηλεόραση ίσως και στη ζωή σου...
(Εχμ απαγορεύονται οι emo σε αυτό το blog έτσι πληροφοριακά άλλαξε δρόμο,καρτέλα,blog,παράθυρο,υπολογιστή οτιδήποτε χωρίς πλάκα τώρα μη στείλω ιό και σου διαγράψω όλες τις φωτογραφίες που σκοπεύεις να ανεβάσεις στο facebook).

Όσο λοιπόν εγώ γράφω αυτό το άρθρο προσπαθώ να περάσω τις φωτογραφίες απ'το Πήλιο κάτι που δε θέλει με τίποτα το usb και ο υπολογιστής. Και τα δυο δεν αποκρίνονται.
Ποιός μαλάκας έφτιαξε τα λογισμικά να λένε δεν αποκρίνεται γαμώτο? Με εκνευρίζει φοβερά. Ακόμα το πιστεύετε? Ακόμα να <<αποκριθεί>>. Ε αϊ στο διάολο λοιπόν κωλο-usb! FUCK!!!

Full memory stick.

Μετά λοιπόν από τόοοση ώρα <<αποκρίθηκε>>, τακτοποίησα όσο γινόταν τις φωτογραφίες και χάζεψα λιγάκι και στο internet αλλά τα κατάφερα!!
Αφού δεν κατέληξε λοιπόν η προσπάθειά μου σε φούσκα...


Ας ανέβουμε πάνω σε μια σβούρα...
Ή ίσως σε ένα carussel...


ή σε ένα φορτηγάκι...

Κι ας αρχίσουμε το ταξίδι μας...
Γύρω μας, πετάνε πολύχρωμα πουλιά...

Πολύχρωμα δέντρα μας κοιτούν...

κοιτάμε γεμίζοντας τα πνευμόνια μας με καθαρό αέρα τα πανέμορφα τοπία...


Kαι μαγικά πλάσματα μας ακολουθούν...
νεράιδες...


και οι αοιδοί τραγουδάνε θεϊκα τραγούδια...


ανάβουμε ένα κεράκι...
και συνεχίζουμε...γύρω μας μικρά,παλιά καφενέ...

στα περβάζια των σπιτιών είναι γλάστρες με λουλούδια...



εικονογραφίες....







ζωγραφιές του Θεόφιλου...

Aυτό είναι το Πήλιο μέσα απ'τα μάτια μου.
Τι περιμένατε δηλαδή?Ξερές φωτογραφίες?Μα βρίσκεστε στην Οδό Παραδείσου!

Φρέσκια φρέσκια...

Αχ πέρασε τόσος πολύς καιρός από τότε που έγραψα τελευταία φορά και μου έλειψε πολύ το blog μου...

Σας καλησπερίζω και πάλι λοιπόν από την Οδό Παραδείσου.

Ήταν μια πολύ γεμάτη εβδομάδα αυτή αλλά και η προηγούμενη. Απόκριες,συναυλίες,ταξίδια...
Απ'όλα λοιπόν. Σίγουρα θα ανεβάσω διάφορες εικόνες πολύ σύντομα από Πήλιο μεριά αφού πέρασα πολύ πολύ ωραία από το Σάββατο μέχρι και την Τρίτη...

Ανανεώθηκα καθώς άρχισα και ένα μουσικό όργανο.Από τότε που ήμουν μικρή ήθελα να μάθω να παίζω βιολί...Επιτέλους λοιπόν άρχισα μαθήματα!!

Πήγα σε μια υπέροχη συναυλία ενός πολύ καλού μου φίλου και έκανα νέες γνωριμίες,βγήκα λίγο από τη γήινη σφαίρα και ξαναεπισκέφτηκα και την Όδό Παραδείσου μου πάλι που είχα καιρό να επισκεφτώ...

Ντύθηκα super fotonio και χόρεψα αρκετά για τα δικά μου δεδομένα,έπαιξα μαξιλαροπόλεμο μέχρι τις πρωινές ώρες και γέμισα εικόνες...Μουσείο Θεόφιλου,οικισμός Δημινίου, βουνά και όμορφα κοσμήματα να περιμένετε την επόμενη φορά λοιπόν.

Je vous embrasse fort.

Λιακάδα

Οι πρώτες ακτίνες της μέρας άγγιξαν το πρόσωπο της. Πρόσωπο κουρασμένο αν και νεαρό. Τα κοκτεϊλ δεν της έκαναν καλό...

Πέταξε κάτω το πάπλωμα και μουρμούρισε μερικές βρισιές.
Πήγε προς το μπάνιο. Σιωπηλά και συστηματικά έπλυνε τα δόντια της. Γύρισε στο γκρίζο δωμάτιό της. Μισούσε το δωμάτιό της, μισούσε να ζει μισούσε να σκέφτεται και να υπάρχει.Μισούσε τη σκέψη ότι άνηκε στον εαυτό της και μόνο. Η Βάλερι δεν ανήκε πουθενά και ταυτόχρονα ανήκε σε όλους. Πήγαινε σε όλα τα πάρτυ, σε όλες τις εκδηλώσεις. Βρισκόταν παντού και πάντα ήταν με όλους και με τα πάντα.

Ήταν μόνη. Μόνη σε ένα ολόκληρο Σύμπαν που την προσκαλούσε να κινηθεί μαζί του. Εκείνη έστεκε ακίνητη.

Ανήκε σε όλους, δεν ανήκε πουθενά. Βάφτηκε προσεχτικά μπροστά από τον ολόσωμο καθρέφτη χωρίς να δώσει και πολύ έμφαση στα ρούχα. Άλλωστε πως θα μπορούσε να ντυθεί χάλια? Το άνετο είναι cool. Προσελκύει. Δεν είχε περάσει απ'το μυαλό κανενός ότι περνούσε μια ώρα για να διαλέξει τα ρούχα της από το βράδυ...
ΔΥΣΤΥΧΙΣΜΕΝΗ αυτή είναι η λέξη που θα την περιέγραφε ακριβώς. Έριξε τα βιβλία στην τσάντα και πήρε το δρόμο για το σχολείο.


------------------------------------------

Στην Οδό Παραδείσου ο ήλιος είχε ήδη ξεπροβάλλει. Το καλύτερο σπίτι βρίσκεται στον ουρανό. Τα σύννεφα ήταν ήσυχα...

Η Λέτι σηκώθηκε από το κρεβάτι της ή αλλιώς τον πουπουλένιο πύργο της όπως προτιμούσε να το λέει. Καλημέρισε τους πάντες με το καλύτερο χαμόγελο που είχε. Πάντα είναι φρέσκια το πρωί σκέφτηκαν οι γονείς της. Μάλλον όλη την μέρα ήταν... Η Λέτι είχε ένα από τα πιο φρέσκα και όμορφα πρόσωπα στην Οδό Παραδείσου. Όλοι το λέγανε. βούρτσισε τα δόντια της και ντύθηκε γρήγορα με ο,τι της έκανε κέφι. Όχι μαύρο. Το μαύρο απαγορεύεται αυστηρά στην Οδό Παραδείσου.

Έβαλε την τσάντα της στον ώμο και ξεκίνησε. Τα σγουρά μαλλιά της ανέμιζαν όσο περπατούσε. Τα σγουρά μαλλιά ήταν κάτι που συμβόλιζε ανεμελιά. Παιδικότητα και ξενοιασιά. Της άρεσαν τα μαλλιά της. Λάτρευε να μυρίζει τον αέρα που περνούσε ανάμεσα τους ειδικά όταν ήταν φρεσκολουσμένα.

Χαιρέτησε τον ήλιο με μια βαθιά υπόκλιση και αυτός της ανταπόδωσε τον χαιρετισμό με ένα εγκάρδιο χαμόγελο. Είχε πολλή δουλειά. Κάθε μέρα σχεδόν είχε πολλή δουλειά. Η Οδός Παραδείσου δεν είχε σχεδόν ποτέ συννεφιά. Η άμαξα του ήλιου με τα χρυσά γκέμια πέρασε δίπλα από ένα ανέμελο σύννεφο. Η μέρα της είχε μόλις αρχίσει...

Η χαρά.

Η χαρά

Είναι ώραι, στιγμή Παραδείσου,
ότε φάσματα παύουν θολά
και τα πάντα θέαται καλά
η ψυχή σου.

Φεύγει τότε ο νους και η κρίσις
η καρδιά γλυκύθυμος ζει
και μ'αυτήν εορτάζει μαζί
όλ'η Φύσις.

Πλημμύρις αισθημάτων ωραίων
αναπάλλει το στήθος γλυκύ
και καλείσαι και είσαι εκεί,
Ανακρέων.

Η νεότης λαμπρά σε ποτίζει
θείον νέκταρ αφάτου χαράς
και των πόθων ευώδης βορράς
παιανίζει.

Η ψυχή αναλύετ'εις μύρον,
και θανάτους, θεούς λησμονείς
και μεθύσκεις εντός ηδονής
ως ονείρων.

Σταμάτα η ζωή παραφόρως
ευθυμούσα φαιδρά, ως ευρών
σταματά προσχαρής,θησαυρόν
οδοιπόρος.

Πλην, πριν έτει καλώς ευννοήσω
ότι έχαιρον, φεύγ'η χαρά!
Φευ! καθώς αστραπή τις περά...
Πώς θα ζήσω;

Η χαρά μας εδώ η βραχεία
αντανάκλασις είναι αυτής,
ην συ άνω,Θεέ μου, κρατείς;
Φαντασια...

Την χαράν-θεωρώ ειρωνείαν΄
μετά μέλιτος γεύσιν πολλήν
τα λοιπά ανευρίσκεις χολήν
και ανίαν.

Σπυρίδων Βασιλειάδης
Λ. Πολίτη, Ποιητική Ανθολογία, τόμ.4, Δωδώνη

Waking up...

Όσο έγραφα το προηγούμενο κείμενο συνέβη κάτι αναπάντεχο. Ξύπνησα για τα καλά από το όνειρό μου...Άφησα τα φαντάσματα του παρελθόντος πίσω. Ξύπνησα από το όνειρό μου και συνειδητοποίησα πως δεν το ήθελα έτσι...

Σας έχει τύχει καμιά φορά να βλέπετε ένα όνειρο και ενώ ξυπνήσατε να θέλετε να το συνεχίσετε μόνο και μόνο για να τελειώσει όπως θέλετε εσείς?

Εγώ το κάνω πάντως.

Έτσι και αυτή τη φορά ξύπνησα, άλλαξα το όνειρό μου στο οποίο ζούσα εδώ και πολύ καιρό και δεν πρέπει να μου έκανε και πολύ καλό και συνέχισα στην πραγματικότητα σε αναζήτηση καινούριου ονείρου...

Περήφανη και με το κεφάλι ψηλά χωρίς να μετανιώνω τίποτα απ'όσα έζησα αλλά ευγνώμων, δυνατή και έτοιμη να συνεχίσω.

Μερικές φορές όταν δεν μπορούμε να κάνουμε τα πράγματα όπως πραγματικά θέλουμε πρέπει να αλλάξουμε όνειρο...

Όταν ήμουν μικρή, έριχνα ένα παιχνίδι μου κάτω-ψυχολόγοι λένε ότι είναι γιατί τα παιδιά της ηλικίας μου τότε προσπαθούν να μάθουν να υπολογίζουν τις αποστάσεις- και έλεγα : Πάααααειιιι.... Έτσι και τώρα έριξα το όνειρό μου -εκτός και αν ήταν φαντασίωση- και θα βρω το επόμενο παιχνίδι να ρίξω μέχρι να βρω κάποιο που να μην πρέπει να το ρίξω κάτω αλλά να κοιμηθώ μαζί του, να παίξω μαζί του, να το πλύνω, να το ταλαιπωρήσω και ο,τι άλλο θα μπορούσε ένα παιδάκι να κάνει με το παιχνίδι του τέλος πάντων.

Λοιπόν αν και θα ήθελα να ζω συνεχώς σε ένα όνειρο θα πρέπει να ζήσω και λίγο στην πραγματικότητα για να βρω το επόμενο...Γιατί μέσα από την πραγματικότητα βρίσκεις τα όνειρά σου.

Ψάξτε για τα δικά σας! Το ίδιο θα κάνω και γω...

Όνειρο ήτανε...

Όνειρο ήτανε (Αλκίνοος Ιωαννίδης)

Ο ουρανός ανάβει τα φώτα
τίποτα πια δεν θα 'ναι όπως πρώτα
Ξημέρωσε πάλι

Ξυπνάω στο φως τα μάτια ανοίγω για λίγο νεκρός χαμένος για λίγο
Ξημέρωσε πάλι

Κι έχεις χαθεί μαζί με τον ύπνο μαζί με του ονείρου τον πολύχρωμο κύκνο
Μην ξημερώνεις ουρανέ

Άδεια η ψυχή μου το δωμάτιο άδειο κι από τo όνειρό μου ακούω καθάριο
Το λυγμό της να λέει όνειρο ήτανε, όνειρο ήτανε

Θα ξαναρθείς μόλις νυχτώσει
και τ' όνειρο πάλι την αλήθεια θα σώσει
Θα 'μαι κοντά σου

Μόνο εκεί σε βλέπω καλή μου
εκεί ζυγώνεις κι ακουμπάς τη ψυχή μου
Με τα φτερά σου

Μα το πρωί χάνεσαι φεύγεις ανοίγω τα μάτια κι αμέσως πεθαίνεις
Μην ξημερώνεις ουρανέ

Άδεια η ψυχή μου...

Μερικές φορές θέλουμε ένα όνειρο να μην τελειώσει ποτέ...Ίσως επειδή δε μας αρέσει η πραγματικότητα...Και μόλις ξυπνάμε ευχόμαστε να μην είχε τελειώσει...

Άλλες φορές πάλι θέλουμε να ξυπνήσουμε αμέσως. Εφιάλτες. Τους μισώ. Το χειρότερο που μπορεί να ευχηθεί κανένας σε κάποιον είναι να έχει εφιάλτες...

Θέλω κάθε μέρα να βλέπω καλά όνειρα, πράγμα ασύνηθες...Ίσως άλλοι να ζουν σε ένα όνειρο. Το κλειδί όμως που είναι? Είναι να αναγνωρίζουμε ότι ζούμε ένα όνειρο...

Κι όταν τελειώσει...

Άδεια η ψυχή μου...

Ας μην ξυπνήσετε ποτέ από το όνειρό σας...Άλλα ακόμα κι αν ξυπνήσετε προσπαθήστε τουλάχιστον να φτιάξετε ένα καινούριο.

Αν κάποιοι δε ζούνε σε ένα όνειρο χρειάζονται μια ελπίδα...Και αυτή η ελπίδα βρίσκεται εκεί έξω. Carpe diem και πάλι. Άδραξε τη μέρα....

Διάσημες φράσεις για τα όνειρα:

<<Τίποτα δεν συμβαίνει αν πρώτα δεν είναι όνειρο>>.

Κάρλ Σάντμπεργκ (αμερικάνος ποιητής και συγγραφέας)

<<Οι μύθοι είναι δημόσια όνειρα, τα όνειρα είναι ιδιωτικοί μύθοι>>.

Τζόζεφ Κάμπελ (αμερικάνος <<μυθολογιστής>> συγγραφέας)

<<Η πιο αληθινή ζωή μας είναι όταν είμαστε ξύπνιοι μέσα σε όνειρα>>.

Χένρι Ντέιβιντ Θόρο(αμερικανός συγγραφέας)

<<Αυτός που κοιτάζει έξω ονειρεύεται. Αυτός που κοιτάει μέσα ξυπνάει>>.

Κάρλ Γιούνγκ (ελβετός ψυχίατρος)

<<Δεν υπάρχει τίποτα καλύτερο από ένα όνειρο για να δημιουργήσουμε το μέλλον>>.

Βίκτορ Ουγκό (γάλλος συγγραφέας)

<<Πάντα με εντυπωσίαζε ο τρόπος που ένας κοινός παρατηρητής δίνει περισσότερη σημασία και εμπιστοσύνη στα γεγονότα που συμβαίνουν όταν είναι ξύπνιος από αυτά που συμβαίνουν στα όνειρα...Ο άνθρωπος είναι πάνω απ'όλα το παιχνιδάκι της μνήμης του>>.

Αντρέ Μπρετόν(γάλλος ποιητής)

<<Νομίζω ότι ονειρευόμαστε για να μην χρειάζεται να είμαστε χώρια τόσον καιρό. Αν είμαστε ο ένας στα όνειρα του άλλου, μπορούμε να παίζουμε μαζί όλη τη νύχτα>>.

Μπίλ Γουότερσον (αμερικάνος σκιτσογράφος)

<<Τα όνειρα περνούν στην πραγματικότητα της πράξης. Από τις πράξεις φυτρώνει ξανά το όνειρο. Και αυτή η αλληλεξάρτηση παράγει την ύψιστη μορφή του ζην>>.

Αναϊς Νιν( γαλλίδα συγγραφέας)

<<Υπάρχουν αυτοί που βλέπουν τα πράγματα όπως είναι και ρωτούν γιατί. Εγώ ονειρεύομαι πράγματα που δεν έχουν υπάρξει ποτέ- και ρωτάω: γιατί όχι?>>.

Τζόρτζ Μπέναρντ Σο (ιρλανδός θεατρικός συγγραφέας)

<<Αν λίγη ονειροπόληση είναι επικίνδυνη, η θεραπεία δεν είναι να ονειρεύεσαι λιγότερο, αλλά να ονειρεύεσαι περισσότερο, να ονειρεύεσαι όλη την ώρα>>.

Μαρσέλ Προύστ (γάλλος συγγραφέας)

<<Ένα από τα πιο περιπετειώδη πράγματα που μας έχουν απομείνει είναι να πάμε για ύπνο. Γιατί κανείς δεν μπορεί να βάλει χέρι στα όνειρά μας>>.

Ε.Β.Λούκας (βρετανός συγγραφέας)

<<Όλοι οι άνθρωποι ονειρεύονται, αλλά όχι με τον ίδιο τρόπο. Αυτοί που ονειρεύονται τη νύχτα στις σκοτεινές κόγχες του μυαλού τους ξυπνούν το πρωί και ανακαλύπτουν ότι ήταν μάταιο. Αλλά οι ονειροπόλοι της μέρας είναι επικίνδυνοι άνθρωποι,γιατί μπορεί να αναλάβουν δράση πάνω στα όνειρά τους με τα μάτια ανοιχτά, για να τα κάνουν πραγματικότητα>>.

Τόμας Έντουαρντ Λόρενς (βρετανός στρατιωτικός, ο Λόρενς της Αραβίας)

<<Τα όνειρα έχουν μόνο έναν ιδιοκτήτη τη φορά. Γι'αυτό οι ονειροπόλοι νιώθουν μόνοι>>. Έρμα Μπόμπεκ(αμερικανίδα χρονογράφος)

<<Δεν παίρνω ναρκωτικά, τα όνειρά μου με τρομοκρατούν αρκετά>>.

Μ.Κ.Εσερ( ολλανδός εικαστικός)

<<Να ονειρεύεσαι με παλικαριά και ευγένεια και τα όνειρά σου θα γίνουν προφήτες>>. Ρόμπερτ Μπάουλγερ-Λάιτον( βρετανός πολιτικός και ποιητής του 19ου αι.)

<<Τόσα πολλά από τα όνειρά μας μοιάζουν στην αρχή ανέφικτα, μετά φαντάζουν απίθανα και μετά, όταν επιστρατεύσουμε τη θέληση μας, γίνονται γρήγορα αναπόφευκτα>>. Κρίστοφερ Ριβ( αμερικανός ηθοποιός)

Αντίο για τώρα.